[แปล] Of Monsters and Men – Organs

เศร้าจัง T-T

“Organs”

Artist: Of Monsters and Men
Writer: Nanna Bryndís Hilmarsdóttir, Ragnar Þórhallsson
Album: Beneath the Skin
Released: 2015

.

I am sorry this is always how it goes
The wind blows loudest when you’ve got your eyes closed
But I never changed a single color that I breathe
So you could have tried to take a closer look at me

ฉันขอโทษที่เรื่องราวมันเป็นอย่างงี้
สายลมกู่ก้องยามเธอหลับตา
แต่ยังไงฉันก็ไม่เปลี่ยนสีสันที่ฉันสูดเป็นลมหายใจ
เธอน่าลองมองให้ใกล้กว่านี้

เธอไม่มีวันเปลี่ยนแปลงตัวตนของเธอ
color เปรียบเหมือนสิ่งที่ทำให้เธอเป็นเธอ ทำให้เธอ (มีสี) ไม่เหมือนคนอื่น (แตกต่าง)
เธอคิดว่าคนที่เข้ามาใกล้ชิดเธอน่าจะมองเธอให้ออก

I am tired of punching in the wind
I am tired of letting it all in
And I should eat you up and spit you right out
I should not care but I don’t know how

ฉันเหนื่อยหน่ายที่ต้องฟึดฟัดเอากับสายลม
ฉันเบื่อหน่ายที่ต้องให้ทุกๆอย่าง [อารมณ์, ความรู้สึก] มันถาโถมเข้ามา
ฉันน่าจะกลืนกินเธอแล้วบ้วนออกมาให้พ้นๆ
ก็น่าจะไม่ต้องใส่ใจแต่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง

เธอคิดว่ามันเสียเวลา, ไร้ค่า ต่อยลมไปก็ไม่ได้ความ
และไม่ชอบปล่อยให้ความรู้สึก (ดีๆ) จากคนอื่นเข้ามากดดันเธอ
อยากไม่สน, ไม่แคร์ แต่เนื้อแท้แล้วเธอก็ทำไม่ได้

So I take off my face
Because it reminds me how it all went wrong
And I pull out my tongue
Because it reminds me how it all went wrong

ฉันจึงลอกหน้าตัวเองออก
เพราะมันทำให้นึกขึ้นได้ว่ามันผิดพลาดอย่างงี้ได้ไง
และดึงลิ้นตัวเองทิ้ง
เพราะมันทำให้นึกขึ้นได้ว่ามันผิดพลาดอย่างงี้ได้ไง

เธอไม่อยากมองหน้าที่เคยเสแสร้งในกระจก
ไม่อยากนึกถึงคำโกหก?ที่ตัวเองเคยพูด

I am sorry for the trouble, I suppose
My blood runs red but my body feels so cold
I guess I could swim for days in the salty sea
But in the end the waves will discolor me

ฉันขอโทษสำหรับปัญหาที่คิดว่าอาจมี
เลือดยังไหลเวียนแต่ร่างกายกลับเหน็บหนาว
หวังว่าฉันจะว่ายอยู่ทะเลแสนเค็มนั่นได้เป็นวันๆ
แต่สุดท้ายแล้วคลื่นมันคงชะสีฉันจนจืดจาง

ผิดหวัง, เสียใจ, อ้างว้าง จนเธอหวังว่าแหวกว่ายอยู่ในกระแสได้
แต่สุดท้ายคลื่นมันก็ต้องซัดจน ‘สี’ = ‘ตัวตน’ ของเธอเปลี่ยนไป

So I take off my face
Because it reminds me how it all went wrong
And I pull out my tongue
Because it reminds me how it all went wrong
And I cough up my lungs
Because they remind me how it all went wrong
But I leave in my heart
Because I don’t want to stay in the dark

ฉันจึงลอกหน้าตัวเองออก
เพราะมันทำให้นึกขึ้นได้ว่ามันผิดพลาดอย่างงี้ได้ไง
และดึงลิ้นตัวเองทิ้ง
เพราะมันทำให้นึกขึ้นได้ว่ามันผิดพลาดอย่างงี้ได้ไง
แล้วควัก (สำรอก) ปอดออกมา
เพราะมันทำให้นึกขึ้นได้ว่ามันผิดพลาดอย่างงี้ได้ไง
แต่ฉันทิ้งไว้ในหัวใจ
เพราะฉันไม่อยากอยู่ในความมืด

ไม่อยากเห็นหน้าตัวเอง ต้องทนกล้ำกลืนโกหก แล้วยังไม่อยากมีปอดอีก
คือไม่อยากรับสิ่งใหม่ๆแล้วทิ้งสิ่งเก่าๆไป นึกถึงแล้วเวลาสูดลมหายใจเข้า-ออก
คือถ้าเธอไม่มีหน้า, ลิ้น, และปอด ความจริงคือเธอตายแน่นอน
หรือเมื่อเธอมองไม่เห็น, พูดไม่ได้, หายใจไม่ออก = ไม่ได้ใช้ชีวิตในแบบที่เธอเป็น
แต่เธอจะไม่หลอก ‘หัวใจ’ ตัวเอง เพราะมันเป็นสิ่งเดียวที่เธอเหลืออยู่
หรือทิ้งไว้ในใจก็เพื่อบอกว่าตัวตนของเธอยังอยู่ตรงนี้, เธอเหลืออยู่แค่นี้

.


.

.

.

Advertisements

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s